جمهوری افلاطون (۶)
شنبه, اسفند ۲۲م, ۱۳۸۸Then justice is not good for much. But let us consider this further point: Is not he who can best strike a blow in a boxing match or in any kind of fighting best able to ward off a blow?
Certainly.
And he who is most skilful in preventing or escaping from a disease is best able to create one?True.
And he is the best guard of a camp who is best able to steal a march upon the enemy?Certainly.
Then he who is a good keeper of anything is also a good thief?
That, I suppose, is to be inferred.
Then if the just man is good at keeping money, he is good at stealing it.That is implied in the argument.
Then after all the just man has turned out to be a thief. And this is a lesson which I suspect you must have learnt out of Homer; for he, speaking of Autolycus, the maternal grandfather of Odysseus, who is a favourite of his, affirms that He was excellent above all men in theft and perjury. And so, you and Homer and Simonides are agreed that justice is an art of theft; to be practised however ‘for the good of friends and for the harm of enemies,’ –that was what you were saying?No, certainly not that, though I do not now know what I did say; but I still stand by the latter words.
گفت و گوی سقراط و پولمارکوس تا آنجا پیش می رود که سقراط نتیجه بگیرد در مورد هر چیزی ، عدالت تنها زمانی سودمند است که آن چیز بی استفاده مانده باشد زیرا در هنگام استفاده کردن از چیزها ، مهارت استفاده از آنهاست که سودمند است ، و نه عدالت؛
پس از تأیید پولمارکوس ، سقراط می افزاید :
- بنابر این ، عدالت آنقدر ها هم چیز خوبی به نظر نمی رسد ولی فعلاً اجازه بده بحث را از جای دیگری پی بگیریم : مگر اینگونه نیست که در مسابقه مشت زنی یا هر مبارزه دیگری، آن کس بهترین توانایی را در حمله بردن دارد، بهترین توانایی در دفاع را نیز داراست؟
پولمارکوس : مسلماً.
- و نیز کسی که بیشترین مهارت در جلوگیری و گریز از ابتلاء به یک بیماری را دارد ، همزمان تواناترین فرد برای مبتلا ساختن افراد به آن بیماری است؟
پولمارکوس : صحیح است.
- همچنین کسی که بهترین محافظ یک کمپ نظامی است می تواند بهترین فرد برای دزدیدن نقشه های دشمن نیز باشد.
پولمارکوس : یقیناً.
- پس می توانیم نتیجه بگیریم که یک محافظ خوب برای هر چیز، یک دزد خوب هم هست.
پولمارکوس : به نظرم می رسد که همینگونه باشد.
- بنابر این اگر فرد عادل ، فردی است که به خوبی از پس محافظت از پول بر می آید ، باید از پس دزدیدن آن نیز به خوبی برآید.
پولمارکوس : مفهوم ضمنی استدلال همین است.
- بعد از همه اوصاف ، انسان عادل دزد از کار درآمد! و این همان درسی است که به گمانم از هومر آموخته ای ، آنگاه که در توصیف آوتولیکوس،جد مادری اودیسه، می گوید : «در دزدی و سوگند دروغ، سرآمد همگان بود!» . بنابراین تو ، سیمونیدس و هومر ، متفق القول هستید که عدالت ، مهارت در دزدی است ، منتها به نفع دوستان و به ضرر دشمنان. منظورت همین بود دیگر؟!
پولمارکوس : نه ! مطمئنا منظور من این نبود ، اگر چه فعلاً خودم هم نمی دانم چه گفته ام! ولی باز هم بر روی نظر قبلی خود در تعریف عدالت {= مفید بودن برای دوستان و زیان رساندن به دشمنان} پا فشاری می کنم .